Debrzno – miejskie mury obronne

Historia

Pierwsze wzmianki o Debrznie zwanym także Friedlandem, pochodzą z połowy XIV wieku. W 1354 roku Zakon Krzyżacki nadał miastu przywilej lokacyjny. Z inicjatywy zakonu obwarowano je także ceglanymi murami obronnymi.  W 1466 roku po pokoju toruńskim Debrzno zostało włączone przez Kazimierza Jagiellończyka do granic Polski. Z późniejszego okresu brak jest wzmianek o murach obronnych. Wiadomo że w czasie wojen i innych klęsk żywiołowych miasto ponosiło liczne straty w zabudowie, a obwarowania zostały nadwątlone. W połowie XIX wieku nie istniały już mury od strony wschodniej i południowej. W drugiej połowie XIX wieku rozebrano kolejne partie murów wraz z wszystkimi bramami miejskimi.

Architektura

Powierzchnia miasta wewnątrz obwarowań wynosiła 7 ha, a długość linii murów 1140 metrów. Mur obronny wzniesiony był z cegły w wątku polskim, na wysokim cokole z głazów granitowych. Grubość murów dochodziła do 2 metrów i sięgała do nawet 8 metrów wysokości. Możliwe iż był zwieńczony blankami. W murach znajdowały się trzy bramy: Główna, Młyńska, zwana też Złotowską i Rybacka. Cały ciąg murów posiadał także 11 baszt rozstawionych co 28-30 metrów, posiadających kształt prostokąta o wymiarach 9×6 metrów i wysuniętych przed lico muru obronnego.

Stan obecny

Do dziś zachowały się cztery prostokątne baszty z czego dwie tylko we fragmentach. Ponadto w południowo – zachodnim narożniku miasta istnieje dolna partia baszty Młyńskiej, zwanej także basztą Czarownic. Jak głosi miejska legenda, to właśnie w niej odbywały się procesy i egzekucje kobiet, oskarżanych o uprawianie czarów. W ostatnim czasie została nadbudowana  brzydkim, nowoczesnym i kolidującym ze średniowiecznym zabytkiem, zwieńczeniem.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Lukas E, Średniowieczne mury miejskie na Pomorzu Zachodnim. Poznań 1975.
Ptaszyńska D., Miejskie mury obronne w województwie koszalińskim, Koszalin 1974.