Buk – kościół św Antoniego

Historia

   Kościół św Antoniego Padewskiego w Buku powstał w drugiej połowie XIII wieku. W XVI wieku został przebudowany i powiększony o wieżę. Po 1534 roku przejęli go ewangelicy, a w 1848 roku został odnowiony. Jego bryła nie ucierpiała w czasie II wojny światowej i dotrwała do naszych czasów bez większych przeróbek.

Architektura

   Kościół wzniesiony został z kostki granitowej na planie prostokąta bez wyodrębnionego prezbiterium i wieży. Pierwotnie główne wejście do świątyni wiodło przez ostrołukowy portal, wykuty w zachodniej ścianie szczytowej. W XVI wieku wybudowano wieżę, a pod nią utworzono kruchtę, odgradzając ją od reszty kościoła wysoką, ceglaną ścianą. Korpus budowli przykryty został dachem dwuspadowym, z którego połaci spływająca woda deszczowa odprowadzana była za pomocą simy – kamiennej rynny.
   Wnętrze kościoła, które przykryte zostało drewnianym stropem, oświetlało sześć wąskich, ostrołukowych okien w ścianie południowej i trzy w ścianie wschodniej. Północna ściana korpusu kościoła nie została przepruta żadnym otworem. Jest to jeden z nielicznych kościołów na Pomorzu o takim rozwiązaniu, choć był to zabieg często spotykany w średniowiecznej tradycji budowlanej. Zwyczaj ten miał niewątpliwie znaczenie praktyczne, z tej bowiem strony uzyskać można było najwięcej słonecznego światła. Być może praktyka ta miała także ideowe podstawy, wynikające ze średniowiecznego mistycyzmu, który stronę północną rezerwował dla złych mocy, od których się odgradzano.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.

Strona internetowa wikipedia.org, Kościół św. Antoniego Padewskiego w Buku.