Barlinek – miejskie mury obronne

Historia

   Murowane obwarowania wzniesiono w Barlinku w pierwszej połowie XIV wieku. Miało to związek z rozwojem osady po nadaniu jej w 1278 roku praw miejskich przez margrabiów brandenburskich, którzy pod koniec XIII wieku włączyli okoliczne ziemie do swego dominium. Dawna słowiańska osada stała się wówczas ośrodkiem nadgranicznym wymagającym lepszej ochrony. Od początku XIX stulecia w związku z brakiem znaczenia i rozbudową miasta fortyfikacje zaczęły być sukcesywnie rozbierane.

Architektura

   Miasto założono na planie zbliżonym nieco do wydłużonego owalu, chronionego od wschodu i częściowo od południa przez Jezioro Barlineckie. Po stronie zachodniej z miastem graniczyło nieduże wzniesienie tzw. Góra Goldowskiego, które musiało zostać włączone w obwód obwarowań, by nie stać się dogodnym punktem dla ewentualnej artylerii ostrzeliwującej Barlinek. Zabudowę opinał obwód ceglano – kamiennego muru obronnego o długości ponad 1400 metrów, wzmocnionego licznymi czworobocznymi basztami wykuszowymi. Były one wysunięte przed czoło muru, dzięki czemu mogły prowadzić także obronę flankową przyległych kurtyn. Wjazd na teren miasta zapewniały dwie bramy: Myśliborska (Soldiner Tor) od południowego – zachodu, przez trakt prowadzący od strony Gorzowa i Młyńska (Mühlentor) od strony Pełczyc, czyli od północnego – wschodu. Dodatkowo w stronę jeziora skierowana była furta wodna.

Stan obecny

   Z dawnego obwodu obwarowań do dziś pozostało jedynie nieco ponad 400 metrów, w dużej części obniżonego muru obronnego. Najdłuższy odcinek zachował się wzdłuż zaułka ul.Jeziornej, natomiast najlepiej zachowany fragment można zobaczyć u zbiegu ulic Chmielnej i Górnej. Przetrwały tam detale korony murów oraz jedna z baszt wykuszowych.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.
Strona internetowa www.it.barlinek.pl, Mury obronne.