Valmiera – zamek zakonny Wolmar

Historia

Zamek i miasto Wolmar stanowiły drugi co do wielkości po Wenden (Cēsis) ośrodek zakonu krzyżackiego na terenie północnej Łotwy. Historia zamku rozpoczęła się około 1224 roku, kiedy to jeszcze zakon Kawalerów Mieczowych wzniósł pierwszą, zapewne jeszcze drewnianą warownię, wokół której wkrótce zaczęli osiedlać się kupcy. Murowane obwarowania zarówno zamku jak i miasta powstały w XIV wieku. W XVI wieku w trakcie najazdów wojsk Iwana Groźnego zamek dwukrotnie, w 1560 i 1562 roku, odparł ataki wroga, ulegając dopiero w 1577 roku, po tym jak ścięto przedstawicieli miasta wysłanych do moskiewskiego obozu na rozmowy pokojowe.  W drugiej połowie XVI wieku zamek stał się celem zażartych walk polsko – szwedzkich, m.in. w roku 1601, 1622 i w 1659. Ostatecznie został zniszczony w trakcie wielkiej wojny północnej na początku XVIII wieku przez wojska rosyjskie. Niestety od tamtego momentu zaczął służyć jako źródło darmowego materiału budowlanego.

Architektura

Zamek posiadał formę czworokąta o murach wyraźnie rozszerzających się w kierunku zachodnim. Wpływ na taki kształt mogła mieć forma terenu na którym został zbudowany. Obwarowania składały się z zamku górnego po wschodniej stronie i usytuowanego przed miastem przedzamcza, wzmocnionego przez dwie baszty. Południowa, północna i wschodnia strona chroniona była rzeką Gauja i jej odnogą. System obronny zamku sprzężony był z fortyfikacjami miejskimi. Grubość murów zamku wynosiła 2,25 metra, długość około 100 metrów, a szerokość od 30 do 50 metrów. Wewnątrz murów zamku górnego znajdował się dziedziniec z zabudowaniami mieszkalnymi i gospodarczymi  dostawionymi do wewnętrznych ścian warowni.

Stan obecny

Do czasów współczesnych przetrwał kilkudziesięciometrowy fragment muru zamkowego i liczne mniejsze kamienne relikty. Wstęp na teren zamku jest wolny.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego