Riga – kościół św Piotra

Historia

Pierwsza wzmianka o kościele św. Piotra pochodzi z 1209 roku. W okresie średniowiecza stanowił on jedną z głównych świątyń ryskiego mieszczaństwa, znajdowała się przy nim także jedna ze starszych szkół w mieście. W XIII wieku ukończono główną, środkową część budowli. Drugi okres budowy przypadł na lata 1408-1409, kiedy to mistrz budowlany Johannes Rumeschottel z Rostocku nadzorował budowę prezbiterium, wzorowanego na kościele mariackim w Rostocku. Prace zbliżały się do zakończenia w 1409 roku, ale z powodu wojny Krzyżaków z państwem polsko-litewskim, ostatecznie prezbiterium zostało ukończone i oddane do użytku dopiero w 1419. Kolejne prace zostały przerwane przez zarazę w 1420 roku i wznowione w latach 30-tych XV wieku. XIII-wieczny korpus kościoła został przebudowany w latach 1456-1466, aby dostosować go do nowo powstałego prezbiterium. Obie konstrukcje zostały połączone w 1470 roku, tworząc wielką bazylikę. W 1491 roku do wieży dodano 136-metrową ośmioboczną iglicę, która wraz z frontową fasadą kościoła dominowała nad miastem. Wieża ta zawaliła się w 1666 roku, niszcząc sąsiedni budynek i grzebiąc w gruzach osiem osób. Nowe zwieńczenie wieży wzniesiono już rok później. Na lata 1671-1690 przypadł okres barokowej przebudowy, w trakcie której zmieniono m.in. zachodnią fasadę i przekształcono wieżę. Świeżo wyremontowana budowla spłonęła jednak w trakcie pożaru z 1721 roku i ponownie w trakcie drugiej wojny światowej w 1941 roku. Zabezpieczenie budowli i renowacja rozpoczęła się w 1954 roku i następnie kontynuowana była w latach 1967-1983.

Architektura

Kościół św. Piotra w swej dojrzałej, późnośredniowiecznej formie był bazyliką z wielobocznie zamkniętym prezbiterium i ambitem. Zachodnią fasadę wieńczyła wieża z wysoką, 136-metrową, ośmioboczną iglicą. Korpus budowli oraz prezbiterium opięto z zewnątrz licznymi, dwustopniowymi szkarpami oraz przepruto dużymi, ostrołukowymi oknami. Wnętrze kościoła ozdobiono sklepieniami gwiaździstymi.

Stan obecny

Obecnie gotycki wygląd zachowało prezbiterium z ambitem i korpus nawowy świątyni. Warte uwagi jest również surowe wnętrze kościoła ze sklepieniami gwiaździstymi. Fasadzie zachodniej i wieży przywrócono po renowacji wygląd z czasów barokowej przebudowy z XVII wieku.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego