Riga – katedra św Jakuba

Historia

    Kościół pierwszy raz wspominany był w źródłach historycznych w 1225 roku. Główne prace budowlane ukończono około 1300 roku, choć dwie górne kondygnacje wieży wzniesiono dopiero pod koniec XV stulecia. Na początku XV wieku dobudowano także kaplicę św. Krzyża i przekształcono budowlę z halowej w bazylikę. Początkowo świątynia była kościołem parafialnym, znajdującym się poza murami miasta. Zapewniała duchową opieką dla mieszkańców przedmieść i podróżnych którzy przybyli po zamknięciu bram miejskich.
    Z początkiem reformacji w 1524 roku budowla ucierpiała w czasie miejskich tumultów, zniszczeniu uległo całe wyposażenie wnętrza. W 1552 kościół został pierwszą protestancką świątynią w Rydze. W 1582, kiedy Ryga dostała się pod panowanie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, kościół został przekazany jezuitom. W 1621 powrócił do luteran, kiedy wojska szwedzkie pod dowództwem króla Gustawa II Adolfa zajęły Rygę. Wówczas wieża otrzymała nową, barokową iglicę. W 1812 kościół był wykorzystywany przez wojska napoleońskie jako magazyn żywnościowy, a w 1923 został ponownie przekazany katolikom, po tym jak ryska katedra stała się katedrą luterańską.

Architektura

    Pierwotnie kościół był budowlą typu halowego, na formę bazylikową został przekształcony w XV wieku przez dodanie naw bocznych. Wschodnia część świątyni zakończona jest niższym prezbiterium, przykrytym osobnym, dwuspadowym dachem, podobnie jak nawa główna. Prezbiterium zakończone jest ścianą prostą. Zachodnią stronę kościoła wieńczy gotycka wieża zdobiona blendami i fryzami. Do północnej części prezbiterium dobudowano natomiast zakrystię.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego