Ludza – zamek zakonny Ludsen

Historia

Zamek Ludsen zwany po polsku Lucynem, był obok Narwy najdalej wysuniętą na wschód warownią zakonną Inflant, położoną bliżej ruskich miast, takich jak Połock czy Psków, niż któregokolwiek ze znaczniejszych miast Inflant: Rygi lub Dorpatu. Pierwsza wzmianka o Ludzy pochodzi już z 1177, jednak odnosi się do miejscowego grodu. Zamek krzyżacki powstał dopiero pod koniec XIV wieku, niekiedy za datę budowy przyjmuje się rok 1399.  Pod koniec XV wieku zamek zajęły i poważnie uszkodziły wojska moskiewskie. Zniszczenia musiały być rozległe, gdyż warownię w pełni odrestaurowano dopiero w 1525 roku. Upadek średniowiecznego zamku nadszedł wraz z najazdem wojsk Iwana Groźnego w drugiej połowie XVI wieku. W obliczu agresji Krzyżacy inflanccy oddali w 1558 roku swe  łatgalskie warownie, w tym Ludsen, w zastaw Litwie. Od momentu zawarcia unii lubelskiej w 1569 roku weszły one w skład Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Ludsen początkowo zachowywał jeszcze znaczenie militarne, aż do zajęcia i zniszczenia przez wojska rosyjskie w 1654 roku. W następnych latach nieremontowany popadł w całkowitą ruinę.

Architektura

Głównym elementem zamku była duża, kwadratowa wieża główna o ceglanej, gotyckiej dekoracji w postaci białych blend. Przylegał do niej od południowego – wschodu, wydzielony murem nieregularny dziedziniec, którego wschodnie skrzydło posiadało zabudowania. Ponadto Ludsen posiadał od południowego – wschodu dwa obszerne przedzamcza oraz około sześciu baszt. Całość założenia otaczała nawodniona fosa, której wody pochodziły z okolicznych jezior, stanowiących dodatkową ochronę zamku z trzech stron.

Stan obecny

Pozostałości zamku na szczęście uniknęły rozbiórki na materiał budowlany dzięki czemu do dzisiaj przetrwały dwie ściany wieży głównej, część wschodnich zabudowań i fragmenty muru obronnego. Wstęp na teren ruin jest wolny.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego