Historia
Wieża Drumcondra zbudowana mogła zostać przez klan McDonough z Collooney, pod koniec XV lub na początku XVI wieku. Stanowiła raczej rolę wysuniętej strażnicy o funkcjach mieszkalnych, niż głównej rezydencji rodu. W przekazach pisemnych mogła zostać wspomniana w 1516 roku, jeśli odnotowana wówczas nazwa Downamony odnosiła się do Drumcondry. W roku tym Hugh Oge O’Donnell po zdobyciu zamku Sligo udał się do Tirconnell, gdzie zająć miał Collooney, Lock Deargan i właśnie Downamony. Do ostatecznego zniszczenia lub porzucenia Drumcondry dojść mogło w trakcie irlandzko – angielskich walk z połowy XVII wieku.
Architektura
Wieża Drumcondra zbudowana została na jednym z licznych w okolicy pagórków, stosunkowo niskich, owalnych i wydłużonych drumlinów o pochodzeniu glacjalnym, pośród zabezpieczających budowlę podmokłych i bagiennych terenów, zasilanych wodami strumieni spływających z wysokich wzgórz na północy. Możliwe, że u schyłku średniowiecza w pobliżu znajdowało się nawet niewielkie jezioro, pełniące przed wieżą rolę wodnej zapory, fosy przez którą prowadził drewniany most lub grobla. Droga dojazdowa do Drumcondry wiodła od strony wschodniej.
Wieża stanowiła południowo – zachodni narożnik czworobocznego w planie obwodu muru obronnego, obejmującego dziedziniec o wymiarach około 24 x 19 metrów. Mur obronny nie był zbyt masywny, miał około 1 metra grubości w przyziemiu. W jego przyziemiu przepruto dość liczne otwory strzeleckie, w tym dwa flankujące bramę umieszczoną w południowej części kurtyny wschodniej. Prawdopodobnie wschodnia część dziedzińca oddzielona była poprzecznym murem. Stanowić mogła rodzaj niewielkiego podzamcza, podczas gdy przywieżowa część zachodnia stanowiła rdzeń zamku. Elewacja południowa i zachodnia wieży stanowiła część obwodu obronnego, natomiast dwie pozostałe zwrócone były na dziedziniec.
Wieża wzniesiona została na planie kwadratu o bokach długości około 8 metrów. Była to więc budowla niewielka, z murami o grubości porównywalnej do grubości muru wokół dziedzińca. Jej wnętrze podzielone zostało na co najmniej trzy kondygnacje, rozdzielone drewnianymi stropami z belkami osadzanymi do gniazd w murze. Jako materiał budowlany wykorzystany został miejscowy wapień, układany bez większego przywiązywania wagi do równych warstw. Otwory okienne lub strzeleckie w przyziemiu były niewielkich rozmiarów, rozglifione do wnętrza. Większe okna mogły się znajdować na piętrach. Każdą kondygnację prawdopodobnie wypełniało jedno pomieszczenie. Z powodu niezbyt dużej grubości murów, wieża zapewne nie miała mniejszych komór ukrytych w ścianach.
Stan obecny
Wieża i sąsiadujący z nią mur wokół dziedzińca są dziś znacznie zdegradowane. Z wieży zachowała się ściana północna do wysokości trzeciej kondygnacji oraz krótkie fragmenty sąsiednich ścian wschodniej i zachodniej. Niewielkie odcinki znacznie obniżonego muru wokół dawnego dziedzińca, miejscami połatano kamieniem układanym bez użycia zaprawy. W części wschodniej dostrzec można jeszcze dwa otwory strzeleckie flankujące bramę. Kolejny znajduje się w zachodniej partii założenia. W murach wieży widoczne są dwa otwory w przyziemiu, a wyżej liczne otwory maczulcowe.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
O’Rorke T., The history of Sligo: town and county, t. 2, Dublin 1900.
Salter M., The castles of Connacht, Malvern 2004.