Tallinn – klasztor św Katarzyny (Püha Katariina Klooster)

Historia

Klasztor dominikański św. Katarzyny funkcjonował w Tallinie na obecnym miejscu co najmniej od 1246 roku. Wówczas linia brzegowa i port znajdowały się o wiele bliżej miasta, co miało korzystny wpływ na ekonomiczny rozwój klasztoru, pośredniczącego w handlu rybami i innymi towarami sprowadzanymi drogą morską. Istotne również były związki z Bractwem Czarnogłowych z Tallina, które przekazywało darowizny materialne do klasztoru, za co mnisi z kolei patronowali członkom wspólnoty. Klasztor zniszczony został w czasach reformacji w 1524 roku, gdy rozszalały tłum wtargnął do kościoła i zmusił mnichów do opuszczenia miasta. Majątek zakonu i klasztor został uznany za własność miasta. Niestety w wyniku pożaru z 1531  roku kościół oraz część budynków wschodnich i północnych uległa uszkodzeniu. Od tamtego czasu były one zamieszkiwane przez biedotę i bezdomnych. Do częściowych wyburzeń, głównie północnego skrzydła klasztoru, doszło w XIX wieku z powodu budowy nowego, pobliskiego kościoła św. Piotra i Pawła.

Architektura

Główną częścią klasztoru był położony w południowej części kościół św. Katarzyny, który prawdopodobnie został ukończony w ostatecznej formie w drugiej połowie XIV wieku i był jednym z największych budynków w średniowiecznym Tallinie. Długość kościoła wynosiła 67,7 metra, szerokość 18,5 metra, a powierzchnia kościoła 1219 metrów kwadratowych. Pozostałe zabudowania klasztorne położone na północ od kościoła tworzyły wewnętrzny wirydarz o prostokątnym kształcie. Od strony zachodniej z budynkiem kościoła stykał się klasztorny spichlerz.

Stan obecny

Do naszych czasów zachowała się część wirydarza i otaczających go od wschodu i zachodu budynków klasztornych oraz krużganków, a także dwa portale wejściowe do kościoła. Łącznie stanowią one jeden z lepiej zachowanych miejskich kompleksów klasztornych na terenie całych Inflant.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego