Kärkna – klasztor Falkenau

Historia

    Klasztor obronny Falkenau był drugim najstarszym tego typu obiektem na terenie Inflant, gdyż jego powstanie miało miejsce między 1228 a 1233 rokiem, kiedy to biskup dorpacki Hermann sprowadził do Kärkna mnichów cysterskich z niemieckiego klasztoru w Pforcie. Miał to być ośrodek kształcenia kompetentnych kadr i potencjalny sojusznik w rywalizacji biskupa z Zakonem Kawalerów Mieczowych. Nowo powstały klasztor był kilkukrotnie palony przez miejscowych pogan oraz przez wojska książąt Pskowa i Nowogrodu. Dopiero od połowy XIII wieku, gdy ustabilizowała się wschodnia granica Inflant, klasztor wszedł w okres długiego rozwoju. Mnisi posiadali liczne uposażenia, ziemie i znaczne dochody, co pozwoliło na utrzymywanie aż 40 braci w konwencie. Funduszy nie żałowano też na fortyfikacje, które zostały w późniejszych latach przystosowane do użycia broni palnej. Często używaną drogą do klasztoru była droga wodna. Około 300 metrów od bramy głównej cystersi urządzili przystań na rzece, tak że wszyscy kupcy mogli się tu zatrzymać na modlitwę i handel. W obrębie klasztoru funkcjonował także warowny młyn wodny.
    Koniec Falkenau przyszedł w XVI wieku wraz z armią Iwana Groźnego, która zniszczyła klasztor i wymordowała jego mieszkańców. Wyludnione ruiny służyły odtąd miejscowej ludności jako darmowe źródło materiału budowlanego.

Architektura

    Falkenau zbudowany był zgodnie z wytycznymi reguły cysterskiej. Składał się z trzech skrzydeł zabudowań klasztornych i kościoła zamykającego wirydarz od strony zachodniej. Kościół był budowlą dwupoziomową, przy czym parter ze względów obronnych nie posiadał okien, a główny poziom świątyni znajdował się nieco wyżej. Cystersi w celu podkreślenia ubóstwa nie wznosili w swych kościołach wież. Skrzydło południowe i wschodnie klasztoru mieściło dormitorium, komnaty opata i refektarz, północne kapitularz i zakrystię. Całość otaczała fosa oraz mur obwodowy z dwoma narożnymi basztami i kaplicą w północno-zachodnim rogu. Ufortyfikowana brama wjazdowa znajdowała się po stronie południowej.

Stan obecny

   Do dzisiaj ze średniowiecznego klasztoru pozostały jedynie zarysy fundamentów, tylko w niektórych miejscach osiągające wysokość powyżej jednego metra. Najlepiej zachowanym elementem są relikty potężnego młyna zakonnego.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego