Historia
Nazwa Šarov po raz pierwszy została wymieniona w przekazach pisemnych w 1360 roku, jako własność Jana i Oneša z rodu miejscowej szlachty. Nieco wcześniej, w 1353 roku, wspomniano w dokumentach kościół šarovski i jego proboszcza Františka. Od 1368 roku stopniowo byli wymieniani w źródłach pisanych bracia Ondřej, Vojtěch i Vlk z Šarova, którzy oprócz zamku byli posiadaczami wielu okolicznych wsi i miasteczka Slušovic. O samym zamku przekazy pisemne po raz pierwszy wspomniały wyraźnie dopiero w 1406 roku, kiedy to syn Ondřeja, Oneš z Šarova, sprzedał swemu bratu Čeňkovi wieś wraz z zamkiem, młynem i stawem.
Čeněk z Šarova na początku wojen husyckich przyłączył się do buntowników i zaczął trudnić rozbojem, już jednak w 1421 roku Šarovy, na skutek nie odnotowanych w przekazach wydarzeń, znalazły się w posiadaniu króla Zygmunta Luksemburczyka. W bliżej nieznanych okolicznościach, po zakończeniu rewolucji husyckiej zamek odzyskał Čeněk z Šarova, syn wspomnianego wcześniej husyty o tym samym imieniu, siedzący na zamku od 1467 roku. Čeněk i jego bracia zatrudniali się jako najemnicy, walcząc po obu stronach wojny trzynastoletniej między Polską a Krzyżakami.
Podczas wojen czesko-węgierskich z Maciejem Korwinem w drugiej połowie XV wieku, zamek prawdopodobnie został zburzony, a wieś spłonęła około 1470 roku i następnie została opuszczona. Podupadłe zabudowania przejął syn Čenka, Jakub z Šarova i Krumsína, który jako dobry gospodarz podźwignął z upadku osadę i zamek. Ten drugi według zapisek źródłowych zamieszkiwany był do 1560 roku. Z powodu późniejszego pożaru został opuszczony i już w 1570 roku opisywany był jako niezamieszkana ruina.
Architektura
Pod budowę zamku wykorzystano szerokie, stopniowo opadające do doliny spłaszczenie cypla, od wschodu, północy i zachodu ograniczone dwoma wąwozami z płynącymi w nich strumieniami. Strumienie te łączyły się po północno – zachodniej stronie zamku i wpadały w dolinie do rzeki Březnice. Dogodna droga dojazdowa wiodła wyłącznie od strony południowo – wschodniej, gdzie cypel łączył się z pozostałą częścią płaskowyrzu.
Rdzeń zamku, w planie zbliżony do kwadratu o wymiarach 26 x 27 metrów, otoczono szerokim na 14-17 metrów rowem suchej fosy oraz poprzedzającym go ziemnym wałem. Wewnątrz obwodu murów w południowym narożniku niewielkiego dziedzińca usytuowana była czworoboczna budowla, być może o wieżowym charakterze. Relikty kolejnego budynku wskazywałyby na istnienie zabudowy w północno – zachodniej części dziedzińca. Brama mogła się znajdować w południowym narożniku, gdzie być może funkcjonowało niewielkie przedbramie.
Na południe od zamku górnego rozlokowano podzamcze, które chronił zewnętrzny wał i szeroki na 6 metrów przekop. Miało ono prostokątny kształt z zaokrąglonym południowo – wschodnim narożnikiem. Wjazd znajdował się w zachodnim narożniku, a zabudowa, zapewne o funkcji gospodarczej i pomocniczej, była drewniana lub szachulcowa. Dalej, na południowym – wschodzie, przed podzamczem przekopano kolejną, lecz węższą suchą fosę.
Stan obecny
Zamek nie zachował się do czasów współczesnych. Na porośniętym drzewami terenie widoczne są jedynie pozostałości obwałowań ziemnych i niewielkie, zagrzebane w ziemi relikty murów. Obszar zamku częściowo został zniszczony przez amatorskie wykopy. Wstęp na jego teren jest wolny.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Hrady, zámky a tvrze v Čechách, na Moravě a ve Slezsku. Jižní Morava, t. I, red. Z.Fiala, Praha 1981.
Plaček M., Ilustrovaná encyklopedie moravských hradů, hrádků a tvrzí, Praha 2001.