Historia
Zamek najprawdopodobniej wzniesiono w drugiej połowie XIV wieku. W 1364 roku odnotowana została wzmianka o Čenku Krušine z Lichtenburka, który zrzekał się wówczas praw do winnicy na rzecz klasztoru w Zábrdovicach, wydając dokument „na Ronovie, swoim nowym zamku”. Możliwe więc, iż to on niewiele wcześniej wzniósł Ronov. Čeněk Krušina pisał się z niego w kolejnych latach, mimo że budowa nie została jeszcze zakończona. Po raz ostatni wspomniano go w źródłach w 1369 roku, kiedy to dwaj powroźnicy, Mikuláš i Kunetlin, dostarczyli lin mistrzom budowlanym: Zdenkowi Okřínowi i stolarzowi Filipowi Wagnerowi. Późniejsze losy zamku nie zostały już tak dobrze naświetlone. Prawdopodobnie po śmierci Čeněka Krušiny, około 1381 roku zamek przeszedł na własność margrabiego morawskiego Jodoka, dla którego był zbędny i niepotrzebny. Nie wykluczone także, że doszło do zniszczenia zamku w trakcie wojen między margrabiami Jodokiem i Prokopem lub w czasie późniejszych wojen husyckich, choć prace archeologiczne nie wykazały śladów typowych dla nagłych zniszczeń.
Architektura
Do budowy zamku Ronov wybrano ciężko dostępny cypel, usytuowany na końcu masywnego grzbietu wzniesienia, zlokalizowanego dłuższymi bokami mniej więcej na kierunku wschód – zachód. Z trzech stron, mianowicie od północy, wschodu i południa, wysokie i strome zbocza wzgórza opadały ku dolinie rzeki Svitavy. Na południowym – zachodzie zamek zabezpieczał wąski jar, którym do rzeki spływał strumień Malužín. Pozostawiało to dla drogi dojazdowej jedynie odcinek północno – zachodni, skąd szlak wiódł w stronę wsi Útěchov.
Obwód murów obronnych zamku otrzymał kształt nieregularnego pięcioboku o wymiarach około 67 x 50 metrów. Miały one niewielką grubość, nie przekraczającą 1 metra. Fortyfikacje ziemne prawdopodobnie ograniczyły się jedynie do wjazdowej strony północno – zachodniej, gdzie przekopano niezbyt głęboką suchą fosę. Mniej więcej pośrodku zachodniego fragmentu muru obronnego umieszczono czworoboczną wieżę bramną, wzniesioną na planie kwadratu o długości boku około 6,5 metra. Zapewne wiódł do niej drewniany, być może zwodzony most.
Pośrodku obwodu murów, na niewielkim wzniesieniu o wymiarach 28,5 x 10 metrów, usytuowano rdzeń zamku. Była to prostokątna w planie budowla, podzielona w przyziemiu na trzy przestrzenie: większą prostokątną pośrodku i dwa mniejsze pomieszczenia po bokach. Wejście mogło znajdować się od południowego – zachodu, gdzie pagórek mógł powstać na miejscu pierwotnego przedbramia. Sam budynek mieszkalny mógł funkcjonować w jednym z dwóch wariantów: jako prostokątny dom z dwoma czworobocznymi wieżami po bokach (podobnie jak zamki Kašperk czy Radyně), lub jako bezwieżowy lecz wysoki (z uwagi na dużą ilość gruzu) dom o jednolitej wysokościowo bryle.
Stan obecny
Ronov nie zachował się do czasów współczesnych. Na zalesionym obszarze dawnego zamku widoczne są jedynie niewielkie relikty murów i nierówności terenu, świadczące o znajdujących się tam niegdyś zabudowaniach. Ponadto czytelne są pozostałości obwarowań ziemnych w postaci wałów i rowów. Wstęp na teren zamku jest wolny.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Plaček M., Hrady a zámky na Moravě a ve Slezsku, Praha 1999.
Plaček M., Ilustrovaná encyklopedie moravských hradů, hrádků a tvrzí, Praha 2001.
Štetina J., Povrchový průzkum hradu Ronova u Brna, „Hláska. Zpravodaj klubu augusta sedláčka”, ročník XIII, č. 1, 2002.