Historia
W Otaslavicach, w wyniku podziału osady na dwie części (Górną i Dolną), funkcjonowały dwa zamki. Dolna część pod koniec XIII i na początku XIV wieku należała do lokalnych władyków. Usytuowany na jej terenie zamek po raz pierwszy wspomniany został w źródłach pisanych w 1377 roku, kiedy to w drodze małżeństwa zyskał go Jan Puška starszy z Kunštátu. Po jego śmierci zamek odziedziczył jego syn, Jan Puška młodszy. Na początku XV wieku stanął on wraz ze swym bratem Heraltem po stronie husytów, zostając nawet jednym z czołowych husyckich hejtmanów. Stało się to przyczyną końca zamku, który został zniszczony w 1424 roku przez wojska Albrechta Habsburga, w trakcie kampanii przeciwko morawskim husytom.
Architektura
Zamek Dolny usytuowano na północnym końcu wydłużonego wzgórza, górującego nad położoną na wschodzie wsią i opadającego stromo po zachodniej stronie do rzeki Brodečka. Zajmował on obszar o wielkości około 45 x 23 metry, odgrodzony od strony osady na wschodzie szerokim na 25 metrów przekopem i ziemnym wałem. Wał ten na północy nachodził na spłaszczony fragment cypla o wymiarach 30 x 24 metry, prawdopodobnie zajmowany przez niewielkie podzamcze lub obwarowania o funkcji strażnicy kontrolującej zakole rzeki.
Dominantą zamku była wczesnogotycka, cylindryczna w planie wieża o funkcji bergfriedu. Jej zewnętrzna średnica wynosiła 11 metrów, a wewnętrzna przestrzeń miała wielkość w przyziemiu jedynie około 3 metrów. Powyżej gzymsu kordonowego grubość muru wieży spadała. Wejście do wnętrza wieży umieszczono na pierwszym piętrze, w piaskowcowym portalu po stronie północnej. Prowadzić do niego musiała drabina lub kładka z korony sąsiedniego muru obronnego.
Budynek mieszkalny Zamku Dolnego prawdopodobnie znajdował się za bergfriedem, w północnej części wzgórza. Pomiędzy nim a wieżą rozciągał się niewielki dziedziniec. Jako, że dom od północy sąsiadował ze wypomnianym powyżej przedzamczem, możliwe iż przez jego przyziemie poprowadzona była brama lub furta. Ewentualnie wjazd na dziedziniec znajdował się od wschodu lub południa, gdzie strzeżony byłby przez cylindryczny bergfried.
Około 55 metrów przed bergfriedem, po jego południowej stronie, na tym samym wzgórzu znajdował się pagórek o wymiarach około 20 x 13 metrów. Zajmował go rdzeń Zamku Górnego, za którym obszar o wymiarach 55 x 25 metrów musiał być zabudowany dodatkowymi budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi. Od rozszerzającej się części wzgórza zamek oddzielono poprzecznym przekopem o szerokości około 16 metrów. Kolejny poprzeczny przekop oddzielał Zamek Górny od Dolnego.
Stan obecny
Do czasów współczesnych zachowała się część masywnej cylindrycznej wieży Zamku Dolnego. Widoczna jest jej zachodnia, dolna połowa oraz fragment partii środkowej, powyżej gzymsu kordonowego. Dostrzec także można korytarz i portal wejściowy na pierwszym piętrze. Nad reliktami ościeży portalu wciąż widoczny jest herb panów z Kunštátu. Pozostałe murowane zabudowania i obwarowania nie przetrwały, świadczą o nich jedynie nierówności terenu w miejscach, gdzie ziemia przykryła zawalone mury. Czytelne są natomiast obwałowania w postaci przekopu po stronie wschodniej, przekopu między podzamczem i główną częścią zamku oraz przekopu od strony czoła zamku. Wstęp na teren wzgórza zamkowego jest wolny.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Hrady, zámky a tvrze v Čechách, na Moravě a ve Slezsku. Severní Morava, t. II, red. Z.Fiala, Praha 1983.
Plaček M., Hrady a zámky na Moravě a ve Slezsku, Praha 1999.
Plaček M., Ilustrovaná encyklopedie moravských hradů, hrádků a tvrzí, Praha 2001.