Historia
Zamek po raz pierwszy pojawił się w źródłach pisanych w 1406 roku, lecz istniał już wówczas od ponad stu lat. Wzniesiono go na jeszcze starszych obwarowaniach prehistorycznego grodu z epoki brązu, z inicjatywy pomniejszego morawskiego rycerskiego rodu. Jako pierwsi pisali się z niego w latach 1349-1366 Fridrich z Lulča, a po nim Bedřich, sądząc po imieniu być może jego syn. Miał Bedřich również braci, którzy rozeszli się po okolicznych majątkach, kupionych lub zdobytych w trakcie walk niespokojnego okresu końca XIV wieku.
Potomkiem Bedřicha był Diva, aktywny zwolennik obozu katolickiego w trakcie wojen husyckich. Walczył on u boku biskupa ołomunieckiego Jana Żelaznego, kierując na siebie odwetowe wyprawy husytów, którzy prawdopodobnie w trakcie jednej z nich, w 1423 roku zniszczyli zamek Luleč wraz z wszystkimi innymi katolickimi warowniami rejonu Vyškova.
Około połowy XV wieku Eliška z Lulča, kolejna właścicielka zamku, przeprowadziła jego odbudowę, choć już od 1464 roku zamieszkiwała w Dobromilicach. Lulečka siedziba była wykorzystywana jeszcze w 1490 roku, gdy kupił ją Václav z Ludanic. Nowy właściciel był jednak bardziej zainteresowany dochodami z ziemi, niż starą budowlą. Od tamtego momentu zamek stracił na znaczeniu i już w 1522 roku opisywano go jako opuszczony. W 1751 roku relikty zamku wykorzystane zostały jako darmowe źródło materiału budowlanego dla pobliskiego barokowego kościoła.
Architektura
Zamek zajmował wzniesienie, chroniące stromymi skalnymi stokami zwłaszcza jego zachodnią stronę. Od wschodu teren zamku był tylko nieznacznie wywyższony ponad przyległy płaskowyż. Dlatego na najbardziej zagrożonych kierunkach zabezpieczono się przekopaniem półkolistej suchej fosy o szerokości od 14 do 25 metrów i głębokości około 2,5 metra oraz usypaniem ziemnego wału. W jego pobliżu odnaleziono liczne kamienie, co skłaniałoby do przypuszczeń, iż był wzmocniony murowaną okładziną lub miał kamienny rdzeń. Po stronie północnej wał rozszerzał się do prostokątnej w planie płaszczyzny, która zapewne była przedbramiem.
Wewnątrz wału, niewielki, 5-metrowej wysokości pagórek o wymiarach 35 x 26 metrów, zajmowany był przez wieloboczny rdzeń zamku. Jego ochronę zapewniał nieregularny, zbliżony do owalu obwód murów, od strony południowej i zachodniej zasilony dodatkowo niższym murem parchamu. Międzymurzem tym być może poprowadzono drogę dojazdową do wewnętrznego dziedzińca. Główny budynek mieszkalny usytuowano prawdopodobnie w północno – zachodniej części majdanu. Cały rdzeń zamku zajmował teren wielkości co najmniej 41 x 42 metry.
W południowej części zamku z wału wysunięta była ziemna platforma o szerokości około 15 metrów, w planie mająca rzut zbliżony do trójkąta. Jej funkcja mogła być wyłącznie obronno – strażnicza, zabezpieczająca zagrożony odcinek południowy, ale mogła też tamtędy prowadzić do rdzenia zamku alternatywna droga dojazdowa. W tym drugim wypadku, z racji ukształtowania terenu wzgórza, musiałaby ona przed zamkiem zakręcać na wschód, w stronę leżącej w dolinie osady Luleč.
Stan obecny
Zamek nie zachował się do czasów współczesnych. Wstęp na jego teren, gdzie spośród zabudowań murowanych przetrwały jedynie niewielkie kamienne relikty, jest wolny, ale cały obszar jest porośnięty gęstym lasem i niską roślinnością. W okresach poza wegetacją roślin dojrzeć można ziemne obwałowania w postaci rowu fosy i wału.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Hrady, zámky a tvrze v Čechách, na Moravě a ve Slezsku. Jižní Morava, t. I, red. Z.Fiala, Praha 1981.
Plaček M., Hrady a zámky na Moravě a ve Slezsku, Praha 1999.
Plaček M., Ilustrovaná encyklopedie moravských hradů, hrádků a tvrzí, Praha 2001.