Historia
Początki funkcjonowania gródka Drakov mogły sięgać drugiej połowy XIII wieku, kiedy to Śląsk i Morawy nie były jeszcze jednym organizmem państwowym. Podobnie jak nieodległy Kvinburk, Drakov zbudowany został na ziemiach podległych książętom opawskim i biskupstwu wrocławskiemu. Mógł zostać wzniesiony po 1284 roku, gdy książę Mikołaj I został władcą całej ziemi opawskiej, a przed 1342 rokiem, kiedy to biskup wrocławski Przecław z Pogorzeli podporządkował się czeskiemu królowi i zmalała konieczność ochrony granicy.
Strażnica górowała nad doliną rzeki Czarnej Opawy (czesk. Černá Opava), którą przebiegał szlak handlowy, dlatego przypuszczalnie pełniła funkcję komory celnej. Być może współtworzyła sieć poboru opłat wraz z pobliskimi zamkami Koberštejn i Kvinburk. Jej niemiecka nazwa Drachenburg pochodziła od drachen, czyli smok, choć mogła też oznaczać strażnika, obrońcę, czy opiekuna, i odnosić się do pierwotnej funkcji tego niewielkiego zamku.
Drakov prawdopodobnie funkcjonował przez cały XIV wiek, aż do XV stulecia, gdyż z tego okresu odnaleziono w trakcie badań archeologicznych ruchome zabytki. Kres strażnicy nastąpił w wyniku dużego pożaru, być może związanego z okresem wojen husyckich. Przez okoliczne tereny wojska husyckie przechodziły ze zbrojną wyprawą w 1428 roku. Jeśli Drakov należał jeszcze wówczas do dóbr biskupich, mogło to być przyczyną ataku i zburzenia gródka. Z drugiej strony przypadkowe zaprószenia ognia lub pożary po uderzeniu piorunów były w średniowieczu powszechne.
Architektura
Strażnicę wzniesiono na wydłużonym w planie skalnym bloku, mającym około 10 metrów wysokości, 9 metrów szerokości i 23 metry długości. Skała znajdowała się na stoku opadającym w dolinę rzeki Czarnej Opawy, przypływającej w odległości jedynie około 8 metrów po południowej i zachodniej stronie gródka. Po stronie północnej strażnica oddzielona była od reszty wznoszącego się terenu terenu podkowiastym w planie przekopem. Miał ona 10-12 metrów szerokości i pełniła funkcję fosy, ponad którą zapewne przerzucono drewniany most, najpewniej położony na kamiennej szyi przecinającej północno – zachodnią część rowu.
Rdzeń zamku zawierał jedynie kamienno – drewnianą wieżę wartowniczo – mieszkalną oraz niewielki dziedziniec w części czołowej (północnej), zapewne mieszczący murowaną bramę. Dominującym materiałem budowlanym strażnicy było jednak drewno, z którego w całości mogły być utworzone nieduże zabudowania pomocnicze na terenie dziedzińczyka, w pobliżu bramy. Strome i wysokie krawędzie skały mogły być zabezpieczone palisadą, zwłaszcza od najlepiej chronionej skarpami strony wschodniej, południowej i zachodniej. Najbardziej zagrożona część północna, bramna, chroniona była kamiennym murem.
Za hipotetyczne podgrodzie, miejsce przebywania i spotkań karawan kupieckich, służyć mogły jedynie nadrzeczne tereny pod skałą, zwłaszcza obszar po jej wschodnie stronie. Tam szlak wiodący doliną przecinał rzekę przez bród, a jedna z jego odnóg skręcała ku północy. Jeśli gródek pełnił funkcję komory celnej, nabrzeże rzeki mogło być wzmocnione drewnianymi obwarowaniami i wyposażone w przystań.
Stan obecny
Strażnica nie zachowała się do czasów współczesnych, zobaczyć można jedynie skałę na której została wzniesiona. Dwa zagłębienia w ziemi o głębokości 20-30 metrów to prawdopodobnie pozostałości drewnianej zabudowy na dziedzińcu, natomiast relikty muru przy skale związane mogą być z bramą wjazdową. Wstęp na teren zamkowej skały jest wolny.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Kouřil P., Prix D., Wihoda M., Hrady českého Slezska, Brno – Opava, 2000.
Vojkovski R., Kvinburk. Zbytky hradu severně od Vrbna pod Pradědem, Hukvaldy-Dobrá 2013.