Talley – opactwo

Historia

   Klasztor premonstratenski (norbertański) w Talley został ufundowany w 1185 roku przez walijskiego władcę Deheubarth, Rhysa ap Gruffydda. Mnisi norbertańscy posiadali regułę i styl życia oparty na wskazaniach cysterskich, ale w odróżnieniu od nich, a podobnie jak augustianie, wykonywali obowiązki w parafii. Posiadali białe habity, także wzorowane na cysterskich. Zakon był wspierany w Anglii pod koniec XII wieku, zwłaszcza przez Ranulfa de Glanville, wysokiego urzędnika (justiciar) króla Henryka II. Być może to on, w okresie walijsko – angielskiego pokoju w latach 80-tych XII wieku, wpłynął na Rhysa Ap Gruffydda by osadził w Talley właśnie premonstratensów. Szybki upadek Ranulfa oraz wznowienie wojen, mógł mieć wpływ na to, że w Walii nie powstały żadne inne klasztory norbertan, a Talley był słabo uposażony.
    Potomkowie Rhysa ap Gruffydda podtrzymywali egzystencję opactwa, a jego wnuk, Rhys Fychan, został tam nawet pochowany w 1271 roku. Datki przekazywane klasztorowi obejmowały ziemie i czynsze zarówno w pobliżu Tally, jak i dalej w Ceredigion, Gwent i Gower, jednak pomimo tego klasztor nigdy nie był bogaty. Wkrótce po założeniu klasztoru norbertanie popadli w długi proces sądowy przeciwko opactwu cysterskiemu w Whitland, który mógł być powodem nie ukończenia budowy kościoła, czy zredukowania jego planów do o wiele mniejszych rozmiarów. Ostatecznie opactwo zostało rozwiązane przez króla Henryka VIII w 1536 roku, a zabudowania w większości rozebrane na materiał budowlany przez okolicznych mieszkańców. Jedynie prezbiterium świątyni klasztornej nie zostało całkowicie opuszczone i do 1772 roku służyło jako kościół parafialny.

Architektura

    Kościół klasztorny miał zostać wzniesiony na planie krzyża jako trójnawowa, ośmioprzęsłowa bazylika z dwoma ramionami transeptu, wschodnim, prostokątnym prezbiterium i wieżą na przecięciu naw. Jednak kościół nie został nigdy ukończony w takiej formie, wschodnie cztery przęsła nawy głównej i nawa południowa osiągnęły wysokość niewiele wyższą niż fundamenty, a z planowanej nawy północnej ukończono tylko wschodnią część, jako małe pomieszczenie dostępne z północnego transeptu. Według pierwotnych planów zbudowane zostało jedynie prezbiterium, transept północny i południowy oraz wieża. Zabudowania klasztorne z wirydarzem, krużgankami i innymi wymaganymi przez regułę pomieszczeniami rozciągały się na południe od kościoła.

Stan obecny

    Ruiny opactwa z pozostałościami wieży kościoła, fragmentem transeptu i fundamentami pozostałych części, otwarte są dla zwiedzających bez opłaty, o każdej porze dnia.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego