St Dogmaels – opactwo

Historia

    Opactwo St Dogmaels zostało założone między 1113 a 1115 rokiem dla dwunastu mnichów z francuskiego konwentu Tiron. Fundatorami byli Robert fitz Martin i jego żona, Maud Peverel. W 1120 roku opat William z Tiron przystał na prośbę Martina, aby przeorat St Dogmaels przekształcić w opactwo. Jego pierwszym opatem został Fulchard, wybrany przez biskupa Bernarda ze St Davids. W 1138 roku wieś i opactwo St Dogmaels zostały złupione przez synów Gruffudda Ap Cynana, Owaina Gwynedda i Cadwaladra. Natomiast w  1188 roku w opactwie przebywał znany mnich, kronikarz i pisarz, Gerald z Walii, który wraz z  Baldwinem, arcybiskupem Canterbury, zbierał poparcie dla Trzeciej Krucjaty, podczas swojej wyprawy po Walii.
   W XIII wieku została ukończona budowa nawy głównej kościoła klasztornego, a pod koniec XIII lub na początku XIV wieku wniesiono większość zabudowań klasztornych, krużganki oraz budynek infirmerii i kapitularz. W XIV lub XV wieku znaczna część skrzydła zachodniego została przebudowana, aby zapewnić lepsze warunki mieszkalne dla opata. Dla gości opata dodano nowe skrzydło. Ostatnią zmianą w kościele była budowa transeptu północnego na początku XVI stulecia.
    W związku z postępującą reformacją opactwo zostało rozwiązane w 1536 roku. W tym czasie w klasztorze było tylko ośmiu mnichów i opat. Większość opactwa wynajęto Johnowi Bradshawowi z Presteigne w Radnorshire, który w jego obrębie zbudował rezydencje mieszkalną.

Architektura

   Opactwo składało się ze świątyni i przyległych do niej od południa zabudowań klasztornych. Kościół był budowlą jednonawową wzniesioną na planie krzyża. Do nawy od wschodu przylegało prostokątne prezbiterium pod którym umieszczono sklepioną kryptę. Od południa wznosił się transept z XII/XIII wieku, jedna z najstarszych części klasztoru. Dla odmiany transept północny powstały na początku XVI stulecia był ostatnim średniowiecznym dodatkiem. Na przecięciu naw wznosiła się niewysoka wieża.
    Otoczony krużgankami wirydarz przylegał bezpośrednio do południowej ściany nawy kościoła. Krużgankami można się było dostać do większości klasztornych budynków. Najstarsze z nich, z przełomu XII i XIII wieku, znajdowały się w skrzydle zachodnim, gdzie prawdopodobnie mieściło się dormitorium. W XIV i XV wieku dobudowano do niego, położony prostopadle, dom opata. W skrzydle południowym z końca XIII i początku XIV wieku znajdował się refektarz i tak zwany pokój dzienny. XIII-wieczne skrzydło wschodnie mieściło natomiast zakrystię i rodzaj recepcji (parlour). Na wschód od nich na początku XIV wzniesiono w osobnych budynkach kapitularz i infirmerię.

Stan obecny

   Z zabudowań klasztornych i kościoła zachowały się jedynie zrujnowane fragmenty. Przetrwała północna i zachodnia ściana nawy, północny transept, fragment kapitularza oraz zrujnowany budynek infirmerii. Częściowo zachowała się krypta pod dwoma wschodnimi przęsłami prezbiterium oraz płytki podłogowe z XV wieku na dużych powierzchniach nawy. Pozostała część klasztoru zarysowana jest jedynie niskimi murami przyziemia i fundamentami. Zabytek jest pod ochroną agendy rządowej Cadw i udostępniony do zwiedzania.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego