Penrice – zamek

Historia

    W 1107  roku angielski król Henryk I udzielił Henrykowi de Beaumont, earlowi Warwick, władzę nad półwyspem Gower. Henryk natomiast nadał ziemie wokół późniejszego zamku, normandzkiemu rycerzowi, który przyjął nazwisko de Penrice. To właśnie on lub Henryk de Beaumont zbudował pierwszy drewniano – ziemny obwód obwarowań (ringwork), znany pod nazwą zamku Mounty Brook lub Brough.
   Około 1237 roku Robert de Penrice ożenił się z dziedziczką Oxwich, co przyniosło mu znaczne bogactwo i prawdopodobnie skłoniło do budowy nowego kamiennego zamku. Budowla ta została wzniesiona w pewnym oddaleniu od pierwotnej warowni, po drugiej stronie wąwozu. Została ona dodatkowo rozbudowana pod koniec XIII lub na początku XIV wieku przez kolejnego Roberta de Penrice, aby polepszyć warunki mieszkalne, choć wydaje się, że w tym czasie zamek został przyćmiony przez inne posiadłości należące do rodu, w tym Oxwich i Llansteffan.
    W 1377 roku ród Penrice utracił tymczasowo zamek, gdyż jego ówczesny właściciel, Robert de Penrice, został skazany za morderstwo w Llansteffan. Jego syn zdołał odkupić warownię w 1391 roku, ale kiedy zmarł w 1410 roku, nie pozostawił żadnych męskich spadkobierców, a zamek przeszedł drogą małżeństwa na Sir Hugona Mansela. Uczynił on Penrice swoją główną rezydencję, lecz jego prawnuk, Filip Mansel, oddał zamek Ryszardowi Penrice w 1463 roku. Przyczyna tego jest nieznana, ale być może była to próba uniknięcia przepadku zamku za poparcie Mansela udzielone rodowi Lancasterów podczas Wojny Dwóch Róży. W roku 1485 syn Filipa Mansela odzyskał posiadłości swojego ojca, w tym także Penrice. Rodzina Manselów mieszkała w Penrice do połowy XV wieku, kiedy przenieśli się do nowego, ufortyfikowanego dworu w Oxwich.
    W czasie angielskiej wojny domowej w połowie XVII wieku zamek znajdował się już w złym stanie, chociaż był zajmowany przez Williama Beneta. Możliwe, że wojska Parlamentu wyrządziły dodatkowe szkody, aby uczynić go niezdatnym do działań wojskowych. Pod koniec XVII wieku zamek znajdował się już w stanie ruiny.

Architektura

    Pierwszym elementem murowanego zamku z XIII wieku był cylindryczny donżon, włączony w obwód murów obronnych wzniesionych na planie wieloboku o kształcie zbliżonym do trapezu. Donżon miał średnicę o długości 9,7 metra i grubość murów dochodzącą do 2,1 metra. Zawierał pomieszczenie z trzema oknami i latryną, ale bez kominka nad nieoświetlonym pomieszczeniem w przyziemiu. W późniejszym okresie został rozbudowany o zewnętrzny mur od strony dziedzińca (chemise) nakryty płaskim dachem.
   Teren wokół zamku opadał stromo po stronie północnej, wschodniej, południowej i południowo-zachodniej, gdzie mury obronne zostały wzmocnione nietypowymi, małymi wieżyczkami. Wjazd do zamku znajdował się w  północno-zachodnim rogu. Brama składała się z dwóch baszt flankujących przejazd od strony zewnętrznej i dodatkowej wieży bramnej po stronie wewnętrznej. Baszty zewnętrzne były czworoboczne, lecz miały zaokrąglone naroża. Pod koniec XIII lub na początku XIV wieku dobudowana została wieża mieszcząca prywatną komnatę (solar). Wielka sala (great hall) znajdowała się na górnej kondygnacji budynku przyległego do donżonu. W okresie późnego średniowiecza dobudowano do niego czworoboczny przedsionek.

Stan obecny

    Zamek przetrwał do czasów współczesnych w formie trwałej ruiny o czytelnym układzie. Zachował się praktycznie pełny obwód murów obronnych (poza fragmentem przy bramie, zniszczonym w trakcie XVII-wiecznej wojny domowej) oraz ruiny donżonu, zespołu bramnego i relikty zabudowy wewnętrznej. Zamek znajduje się w rękach prywatnych, przez co jego zwiedzanie może być utrudnione.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego