Nevern – zamek

Historia

    Zamek Nevern pierwotnie był walijską warownią, zdobytą na początku XII wieku przez normandzkiego możnego Roberta FitzMartina, w trakcie podboju ziem Pembrokeshire. Ustanowił on Nevern główną siedzibą swej baronii Cemais. Normańska kontrola nad Pembrokeshire załamała się w 1136, kiedy Walijczycy odnieśli zwycięstwo w bitwie pod Crug Mawr. Nevern pozostał w walijskich rękach i przeszedł w ręce księcia Rhysa ap Grufforda w 1156 roku. Zawarł on porozumienie z królem Henrykiem II, potwierdzając swoje prawo do ziem Deheubarth, ale musiał oddać posiadłości w Pembrokeshire. W tym czasie Robert FitzMartin już nie żył, ale jego syn, William, poślubił Angharad, córkę Rhysa, i prawdopodobnie zamek został mu w tym czasie zwrócony. W 1191 roku Rhys wykorzystał nieobecność Williama FitzMartina, który udał się do Ziemi Świętej wraz z Trzecią Krucjatą, i przejął zamek od swojego zięcia. Przyczyny tego działania są niejasne, ale z pewnością spowodowały problemy rodzinne. W 1194 roku Rhys został uwięziony na zamku przez swoich synów, a rok później jeden z nich, Hywel Sais zniszczył warownię, aby nie wpadła w ręce Anglo-Normanów. Zamek nie został już nigdy potem odbudowany.

Architektura

   Zamek został wzniesiony na wzgórzu utworzonym przez wąwóz rzeki Gamman. Miał on w planie kształt wieloboku zbliżonego do trójkąta, obwiedzionego drewniano – ziemnymi fortyfikacjami. Po zdobyciu przez Roberta FitzMartina na początku XII wieku, w północno – zachodnim narożniku usypano 8 metrowy sztuczny kopiec (motte) na którym wzniesiono drewnianą wieżę, prawdopodobnie o funkcji donżonu. Zachodnią stronę zamku zabezpieczono zewnętrznymi obwarowaniami drewniano – ziemnymi, wokół których biegła droga do bramy zamkowej, zmuszająca przybywających do pokonania trzech zakrętów przed dostaniem się do zamku.
    W drugiej połowie XII wieku warownię przebudowano, używając częściowo kamienia. W północno – wschodniej części utworzono murowany zamek górny, oddzielony od reszty kompleksu wykutym w skale rowem o szerokości i wysokości około 8 metrów, nad którym przerzucono most. Składał się on z obwodu murów i czworobocznej wieży. Na murowany przebudowano także pierwotny drewniany donżon po stronie północno – zachodniej, który otrzymał formę cylindrycznej wieży oraz wzniesiono nową kamienną wieżę w południowym narożniku zamku. Wjazd do zamku wciąż znajdował się po stronie zachodniej, lecz nie miał on już formy wielokrotnych zakrętów, lecz prowadził prosto na zachód, poprzez drewnianą wieżę bramną i zewnętrzne kamienno-drewniano-ziemne obwarowania.
    W południowej części dziedzińca wzniesiono przynajmniej trzy murowane budynki, zbudowane z łupków wtopionych w gliniaste podłoże. Wejścia do tych budynków wykonane były z dobrze rzeźbionych kwadratowych bloków twardego piaskowca. Podczas gdy technika budowy z łupków i gliny jest tradycyjną techniką budowy w Walii, dokładnie kwadratowe bloki kamienne sugerują murarza anglo-normańskiego. Jest to więc fuzja walijskich i anglo-normańskich technologii budowlanych.

Stan obecny

    Zamek nie przetrwał do czasów współczesnych, widoczne są jedynie ziemne wały i fosy, fragmenty murowanych fundamentów i ziemny kopiec (motte). Teren zamku jest udostępniony do zwiedzania.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego