Llangwyfan – kościół św Cwyfana

Historia

    Kościół w Llangwyfan został wzniesiony w XII wieku. Początkowo stał on na końcu półwyspu, pomiędzy dwoma zatokami. W miarę upływu lat morze dokonywało powolnej erozji wokół wybrzeża, odcinając skrawek lądu i zmieniając go w małą wyspę Cribinau. Dostęp do budynku zapewniała wiernym grobla, jednak w XIX wieku fale morskie podeszły na tyle blisko budowli, iż przykościelne groby zaczęły być zmywane do wody. W tym okresie kościół znajdował się już w ruinie, ściany były pozbawione dachu i nie nadawały się do użytku. W 1893 roku miejscowy architekt, Harold Hughes, aby uratować kościół, zebrał pieniądze, wybudował falochron wokół wysepki i odbudował świątynię.
    Kościół w Llangwyfan był także świadkiem tarć angielsko – walijskich. W 1766 roku biskup Bangor mianował Thomasa Bowlesa na proboszcza w Trefdraeth, które obejmowało także kościół św. Cwyfana. Bowles nie znał walijskiego, a tylko pięciu z pięciuset wiernych rozumiało angielski. W rezultacie miejscowa ludność protestowała przeciwko jego powołaniu, a sprawa została rozpatrzona na dworze kościelnym w 1773 roku. Sędzia orzekł, że księża mówiący w języku walijskim powinni być wysyłani przede wszystkim do parafii mówiących po walijsku.

Architektura

   Kościół jest prostą, wiejską budowlą składającą się z XII-wiecznej, prostokątnej nawy, bez wydzielonego zewnętrznie prezbiterium. W XIV wieku została ona przedłużona. W XV wieku dobudowana została nawa północna z osobnym wejściem po stronie północnej. Została ona rozebrana w XIX wieku, a o jej istnieniu świadczą jedynie ślady trzech arkad w północnej ścianie budynku. W ścianie wschodniej zachowało się XIV wieczne, ostrołukowe okno, pozostałe pochodzą z XV stulecia, łącznie z oknem w ścianie północnej, które zostało przeniesione po wyburzeniu nawy bocznej.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego