Llangennith – kościół św Ceyndda

Historia

Pierwszy, jeszcze drewniany, kościół w Llangennith został zbudowany przez św. Ceyndda (Kenneth) w VI wieku n.e. Spłonął on w 986 roku w trakcie duńskiego najazdu. W XI lub na początku XII wieku został odbudowany, już jako założenie kamienne pod panowaniem normańskich lordów Gower. Dokładna data budowy nie jest znana, wiadomo jednak, iż został wyświęcony przez biskupa Herewalda, który zmarł w 1104 roku. Wkrótce potem Henryk de Beaumont podarował kościół opactwu benedyktynów w St. Taurin (Evreux) we Francji. Mnisi założyli w Llangennith mały klasztor, który służył parafianom i nadzorował prowadzenie majątku. Na początku XIV wieku kościół znacznie przebudowano i powiększono, a w 1414 roku król Henryk IV przejął wszystkie obce klasztory i podarował Llangennith oksfordzkiemu kolegium All Souls College, przy którym pozostał aż do kupienia przez majora Penrice w 1838 roku. Jego bratanek przekazał kościół parafii w 1883 roku. W XIX wieku dokonano gruntownej restauracji budowli.

Architektura

Kościół składa się z prostokątnej obszernej nawy i prostokątnego, lecz dużo mniejszego i węższego prezbiterium, także na planie prostokąta. Potężna wieża kościelna wznosi się bardzo nietypowo, gdyż od strony północnej na styku nawy i prezbiterium. W dolnej części posiada ona zamurowaną obecnie arkadę, prawdopodobnie jedyną pozostałość kościoła z XII wieku lub zabudowań klasztornych. Wieża posiada trzy kondygnacje, wąskie, ostrołukowe okna oraz parapet na wystających wspornikach, zwieńczony krenelażem od strony północnej i południowej. Mogła ona pełnić funkcje obronne, lecz nie można także wykluczyć znaczenia symbolicznego, lub chęci zawieszenia ciężkich i wielkich dzwonów, co przy kiepskiej jakości zaprawie wymuszało budowę mocniejszej konstrukcji wieży. Od strony północnej kościoła znajduje się także kruchta.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego