Llandovery – zamek

Historia

Pierwszy drewniano – ziemny zamek w Llandovery typu motte and bailey został wzniesiony około 1116 roku przez normańskiego rycerza Richarda Fitz Pons w centrum ważnych szlaków łączących Dyfed z Powys. W następnych latach był wielokrotnie zdobywany przez walijskich książąt Deheubarth. Pomimo dużych sum pieniędzy wydanych przez króla Henryka II na naprawę w latach 1159-1162, zamek został ponownie zajęty przez Walijczyków. Dopiero w 1277 roku w trakcie wojny Edwarda I z Walią przeszedł on na własność Anglików, z krótkim wyjątkiem kilku miesięcy w 1282 roku, kiedy Llywelyn Ostatni przejął Llandovery. Zamek został nadany przez króla Edwarda I Janowi Giffard, pierwszemu baronowi Giffard, który prawdopodobnie przebudował go na obiekt murowany. W 1299 roku  zamek przeszedł w ręce rodziny Audley z Helleigh, a następnie do rodu Touchet w XIV wieku. W 1403 roku został oblężony podczas walijskiego buntu Owaina Glyndŵra. Wtedy to w obecności króla Henryka IV na zamku został stracony sympatyk Glyndŵra o nazwisku Llewelyn ap Gruffudd Fychan, który celowo zmylił marsz angielskich oddziałów. W 1532 roku zamek został spalony w trakcie buntu Hywela ap Rhysa i od tamtego czasu znajduje się w ruinie.

Architektura

Wzniesiony na wzgórzu o wysokości około 13 metrów zamek, od końca XIII wieku składał się z obwodu murów obronnych wzmocnionych od zachodu potężną półokrągłą wieżą. Na pierwszym piętrze posiadała ona latrynę. Wjazd do zamku ochraniała brama złożona z dwóch flankujących baszt. Widoczne są również ślady budynków mieszkalnych, takich jak hala czy kuchnia, które znajdowały się na dziedzińcu przedzamcza. Całość była dodatkowo zabezpieczona suchą fosą.

Stan obecny

Do czasów współczesnych przetrwała duża część półokrągłej wieży oraz położone obok fragmenty muru obronnego. Wstęp na teren zamku jest wolny.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego