Greenfield – opactwo Basingwerk

Historia

    Opactwo Basingwerk zostało założone w 1132 roku przez Ranulfa de Gernona, czwartego earla Chester, który sprowadził benedyktynów z klasztoru Savigny w południowej Normandii. Opactwo stało się częścią zakonu cystersów w 1147 roku i otrzymało znaczne uposażenia, między innymi ziemie w angielskim hrabstwie Derbyshire. Dziesięć lat później zwierzchnictwo nad klasztorem otrzymało Buildwas Abbey w Shropshire. W tym samym roku Henryk II ponownie ufundował opactwo, a mnisi przenieśli się z Hen Blas do Basingwerk, w miejscu zwanym teraz Greenfield.
    W 1157 Owain Gwynedd rozłożył obóz swej armii w Basingwerk, zanim stanął przed siłami Henryka II w bitwie pod Ewloe. Walijski książę zatrzymał się w opactwie ze względu na jego strategiczne znaczenie, blokując trasę, którą musiał pokonać Henryk II. W walkach, które nastąpiły później, Owain rozbił Anglików w pobliżu Ewloe.
    W XIII wieku opactwo zostało objęte patronatem Llywelyna Wielkiego, księcia Gwynedd. Jego syn Dafydd ap Llywelyn oddał klasztorowi Studnię św. Winefrida wraz z kaplicą pielgrzymkową. Mnisi wykorzystali strumień Holywell do uruchomienia młyna i obróbki wełny ze swoich owiec i czerpali duże zyski z ruchu pielgrzymkowego.
    W 1536 roku za panowania Henryka VIII konwent został rozwiązany, a jego ziemie przyznane świeckim właścicielom. Część budynków rozebrano w celu naprawy zamku Holt, a niektóre elementy zostały przewiezione do Irlandii w celu wykorzystania w zamku dublińskim. Ostatecznie opactwo Basingwerk popadło w ruinę i zostało prawie całkowicie rozebrane.

Architektura

    Plan klasztoru z XIII wieku zgodny był z regułą zakonu cysterskiego. Główną budowlą był kościół na planie krzyża, orientowany na linii wschód – zachód. Na południu zabudowania klasztorne rozmieszczono wokół trzech boków dużego wirydarza otoczonego krużgankami. W dalszej odległości leżała infirmeria mnichów, pomieszczenia dla gości i inne budowle związane z życiem codziennym i gospodarką opactwa. Jako pierwszy wzniesiono kościół i wschodnią część budynków klasztornych, a w połowie XIII wieku refektarz zbudowano na nowej osi północ – południe. W XIV wieku powstały nowe arkady krużganków, a pod koniec średniowiecza przebudowano południowy kraniec wschodniego skrzydła, najprawdopodobniej wykorzystywany do celów gospodarczych. Pod koniec XV wieku opactwo zostało zadaszone ołowiem i ozdobione szklanymi oknami, a także wybudowano nowe domy dla gości.

Stan obecny

    Do dnia dzisiejszego w najlepszym stanie przetrwał budynek XIII-wiecznego refektarza z ostrołukowymi oknami, a także zachodnia ściana południowego ramienia transeptu kościoła. Ruiny klasztoru są udostępnione do zwiedzania.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego