Castell Coch – zamek

Historia

    Pierwszy zamek został zbudowany w 1081 roku podczas normańskiej inwazji w Walii. Powstał jako jedna z szeregu warowni chroniących nowo zdobyte Cardiff i kontrolował trasę wzdłuż wąwozu Taff. Prawdopodobnie już w 1093 roku zamek został porzucony, w związku z ustanowieniem normańskiego władztwa w Glamorgan, zmieniającego przebieg granicy.
    Castell Coch został odbudowany w połowie XIII wieku przez Gilberta de Clare, earla Gloucester, który chciał zabezpieczyć obszar pomiędzy nowo wzniesionym zamkiem Caerphilly a Cardiff. Wzniesiony został z piaskowca, którego kolor nadał mu nazwę Castrum Rubeum, czyli Czerwony Zamek. Nowo zbudowana warownia została zaatakowana w 1314 roku przez walijskich rebeliantów, którzy prawdopodobnie podminowali i zniszczyli budowlę.
    W 1760 roku opuszczone i zapomniane ruiny zostały kupione przez hrabiego Bute. Trzeci markiz Bute, John Crichton-Stuart, odziedziczył w 1848 roku zamek i wielki rodzinny majątek. W 1871 zwrócił się on do swojego głównego inżyniera, Johna McConnochie, o wykopanie i oczyszczenie z roślinności ruin zamku. Markiz następnie zatrudnił architekta Williama Burgesa, a odbudowa zamku ruszyła w 1875 roku. Mimo że Burges zmarł w 1881 roku, jego plany były kontynuowane przez zespół jego rzemieślników i asystentów, a odbudowę ukończono pod koniec XIX wieku.

Architektura

    Pierwszy zamek z końca XI wieku miał formę drewnianego donżonu umieszczonego na sztucznym kopcu ziemi o około 35 metrach średnicy u podstawy i 25 metrach średnicy na szczycie.
    Zamek z połowy XIII wieku był cylindryczną wieżą z niewielkim dziedzińcem, gdzie umieszczono budynek sali (hall), przylegający do muru obronnego na planie owalu. Później w latach 1268 – 1277 dobudowano dwie kolejne cylindryczne wieże (Kuchenną i Studzienną), czworoboczną wieżę bramną z mostem zwodzonym i wzmocniono mur obronny. Cylindryczna wieża południowo – wschodnia miała 12 metrów średnicy i masywne ostrogi u podstawy. W XIII wieku przylegała do niej od strony południowo-zachodniej wieżyczka zawierająca latryny. Jej dzisiejsza nazwa – Wieża Donżon jest pomysłem XIX-wiecznym, nie ma pewności czy pełniła taką funkcję w średniowieczu. Wieża południowo – zachodnia zwana Kuchenną także miała 12 metrów średnicy i podstawę z ostrogami. Pierwotnie miała dwie kondygnacje i zawierał średniowieczną kuchnię. Ściany obu tych dwóch wież miały około 3 metry grubości u podstawy. Wieża Studzienna o średnicy 11,5 metra była nieco węższa, a nazwa wzięła się od studni w jej najniższej komorze. Wieża ta nie posiadała ostróg i miała raczej prosty mur od strony dziedzińca, który zbliżał jej kształt do podkowiastego.

Stan obecny

    Dzisiejszy zamek jest w sporej części XIX-wieczną rekonstrukcją, jednak jak na standardy tamtego okresu, jego ostateczny wygląd nie odbiegł bardzo od średniowiecznego oryginału. Najbardziej zgodne są z nim zewnętrzne elewacje wież, natomiast ich stożkowate zwieńczenia bardziej przypominają fortyfikacje we Francji lub Szwajcarii, niż obwarowania anglo-normańskie. Zwieńczenia takie wybrano zapewne, z powodu ich “większej malowniczości” i zapewnienia dodatkowych pokoi na zamku. Dolne części wież wraz ze sklepionymi piwnicami są oryginalne, szczególnie sala południowa, wieża północno-wschodnia i południowo-zachodnia (Kuchenna i Studzienna) mają sporo pierwotnych, średniowiecznych murów.  Wnętrza zamku są już wyłącznie w charakterze wiktoriańskiego neogotyku. Obecnie zamek jest pod opieką rządową i udostępniony jest do zwiedzania.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego