Caerleon – zamek

Historia

Normański zamek  w Caerleon wzniesiono w 1085 roku.  Został zdobyty przez Walijczyków w 1217 roku, lecz jeszcze w tym samym roku odbiły go siły anglo – normańskie. Zamek zdołał oprzeć się kolejnemu walijskiemu atakowi w 1231 roku. W pierwszej połowie XIII wieku, prawdopodobnie zaraz po odzyskaniu w 1217 roku, został przebudowany z drewnianego na murowany. Prace prowadzono z inicjatywy Williama Marshala, pierwszego hrabiego Pembroke, prawdopodobnie przy wykorzystaniu kamieni z rzymskiego fortu legionowego. Po  śmierci Williama Marshala, w 1245 roku zamek przeszedł w ręce rodziny de Clare. W XVIII wieku zamek znajdował się już w ruinie.

Architektura

Zamek z XI wieku był drewnianą budowlą typu motte and bailey z donżonem umieszczonym na ziemnym kopcu oraz z dwuwieżową bramą i co najmniej dwoma innymi wieżami na przedzamczu. Kopiec miał 65 metrów średnicy i 30 metrów wysokości, o średnicy wierzchołka 25 metrów. Otoczony był fosą, prawdopodobnie z przerzuconym nad nią mostem zwodzonym. Na początku XIII wieku drewniany donżon został zastąpiony murowanym, wzniesiono także kamienne, cylindryczne baszty i mur obronny ochraniający przedzamcze.

Stan obecny

Do dnia dzisiejszego przetrwała jedynie pojedyncza baszta zewnętrznego fragmentu obwarowań z XIII wieku i fragment muru obronnego. Na ogrodzonym, gęsto porośniętym drzewami terenie, widoczny jest także ziemny kopiec na którym pierwotnie stał donżon. Zamek obecnie najbardziej jest znany z przekazu kronikarza Geoffreya z Monmouth, który sugerował, że Caerleon był dworem króla Artura i uważał, że ruiny rzymskiego amfiteatru są pozostałościami jego legendarnego okrągłego stołu.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kenyon J., The medieval castles of Wales, Cardiff 2010.