Barclodiad y Gawres – grobowiec neolityczny

Historia

Barclodiad y Gawres jest największym neolitycznym miejscem pochówku na terenie Walii datowanym na około 3000-2500 rok p.n.e. Służył on jako publiczny grobowiec i miejsce religijnych zgromadzeń miejscowej wczesno rolniczej społeczności, przez kilka pokoleń. W trakcie badań archeologicznych wewnątrz odkryto dwa męskie pochówki ciałopalne, a w centralnej komorze ślady po ognisku i resztki pożywienia. Znaczenie przeprowadzanych ceremonii pozostaje nieznane. Grobowiec został odkryty i przebadany w latach 50-tych XX wieku, kiedy to zrekonstruowano jego ziemną kopułę. Nazwa grobowca Barclodiad y Gawres w języku polskim oznacza “Fartuch olbrzyma” i wywodzi się z lokalnej tradycji.

Architektura

Barclodiad y Gawres jest przykładem grobowca krzyżowo – korytarzowego z pojedynczym, centralnym przejściem prowadzącym do komory z kamiennym stropem osadzonym na wspornikach. Ze środkowej komory wychodzą trzy kolejne odgałęzienia do pomniejszych komór. Pomieszczenia i korytarze wspierają się na parudziesięciu kamieniach, a całość przykryta jest ziemnym kopcem. Pięć kamieni w korytarzu pokrytych jest wyrytymi rysunkami w formie zygzaków, spirali i rombów. Budowla została wzniesiona bez użycia metalowych narzędzi.

Stan obecny

Dzięki przeprowadzonym w XX wieku pracom rekonstrukcyjnym Barclodiad y Gawres jest obecnie znakomity przykładem neolitycznego grobowca korytarzowego, lecz sklepienie komory niestety wzmocnione zostało cementową wylewką. Grobowcem opiekuje się walijska organizacja dziedzictwa Cadw, udostępniająca go do zwiedzania również od wewnątrz, od kwietnia do października w weekendy i święta.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego