Skalica – rotunda św Jerzego

Historia

Rotunda została zbudowana w pierwszym kwartale XI wieku w obszarze zamku miejskiego. Częściowej przebudowy dokonano około 1435 roku, kiedy to podniesiono ściany nawy i utworzono drugie piętro. Po tej odbudowie, rotunda została włączona do systemu obrony jako wieża strażnicza, a dolna przestrzeń nadal służyła jako kaplica. Pod koniec XVI i na początku XVII wieku Skalica spłonęła dwukrotnie, a ogień również uszkodził rotundę. Następnie po 1650 roku została naprawiona, lecz i niestety przebudowana  w duchu baroku. Straciła funkcję obronną, otrzymała nowy dach, a okna zostały powiększone. Podczas II wojny światowej w 1945 roku została zniszczona wybuchem bomby. Podczas późniejszej rekonstrukcji w 1949 usunięto tynk zewnętrzny i ukazano oryginalne romańskie i gotyckie elementy. Naprawa powojenna zakończyła się w 1954 roku.

Architektura

Romańska rotunda składa się z cylindrycznej nawy i półkolistej apsydy od strony północno-wschodniej. Ma niezwykle grubą ścianę: od 130 do 140 cm. Wewnętrzna średnica nawy wynosi 540 cm. Apsyda otwiera się na przestrzeń nawy prostą krawędzią, nie wyróżniając łuku tęczowego. Po zachodniej stronie, tuż pod dachem znajduje się gotycki portal łączący rotundę z obwarowaniami. Drugą kondygnację rotundy dobudowano w pierwszej połowie XV wieku, w trakcie przekształcania rotundy w basztę obwarowań miejskich.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa apsida.sk, Skalica.