Lidzbark Warmiński – miejskie mury obronne

Historia

Budowę murowanych obwarowań w Lidzbarku Warmińskim (Heilsberg) rozpoczęto po lokowaniu miasta na prawie chełmińskim w roku 1308. Za date zakończenia prac przyjmuje się 1357 rok. Podczas budowy wykorzystano położenie miasta na lekkim wzgórzu oraz naturalne granice, jak przepływającą dużym łukiem rzekę Łynę na południu i wschodzie. Większość fortyfikacji została rozebrana w XIX wieku.

Architektura

Obwód murów obronnych miał kształt nieregularny, dostosowany do lekkiego wzniesienia i zakola rzeki. Łączna długość murów wynosiła około 1000 metrów. Ich wysokość pierwotnie sięgała 5 metrów, a po rozbudowie w XV wieku dochodziła do 7 metrów. Północna i zachodnia strona obwodu wzmocniona została basztami wykuszowymi, otwartymi od strony miasta. Lidzbark posiadał trzy bramy miejskie: Młyńską łączącą przedzamcze północne zamku z miastem, Wysoką z przedbramiem od północnego – zachodu i Kościelną od południowego – zachodu. Ponadto istniała jeszcze furta zwana Zamkową. Zewnętrzne umocnienia stanowiła od wschody fosa zamkowa, a od południa rzeka Łyna.

Stan obecny

Do dnia dzisiejszego przetrwała część kurtyny północnej obwarowań z basztą wykuszową oraz efektowne przedbramie Bramy Wysokiej w północno – zachodniej części starego miasta.

pokaż Bramę Wysoką na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego