Lębork – zamek krzyżacki

Historia

Zamek Lauenburg wzniesiony został przez Krzyżaków około 1343 roku równocześnie z założeniem miasta. Pełnił rolę siedziby wójta podległego komturowi człuchowskiemu. Uległ częściowemu zniszczeniu w 1410 i 1455 roku w czasie walk polsko – krzyżackich. W XVI wieku stał się własnością książąt zachodniopomorskich. W drugiej połowie XVI stulecia został przebudowany. Główny budynek mieszkalny otrzymał zewnętrzną wieżyczkę schodową i renesansowy wystrój. Wzniesiono także nowy budynek od wschodu oraz spichlerz i stajnie. W późniejszych stuleciach zamek zatracił swój obronny charakter, zniknęły mury obronne, a baszty przebudowano na cele mieszkalne i gospodarcze. Podjęta w latach 30-tych XX wieku adaptacja na siedzibę urzędów doprowadziła do przebudowy wnętrz i zmiany wystroju elewacji.

Architektura

Zamek sprzężony był z systemem obronnym miasta. Zajął prostokątny teren o wymiarach 50×60 metrów. w południowo – wschodnim narożniku Lęborka. Wzdłuż południowej kurtyny stanął ceglany dom mieszkalny o wymiarach 11×47 metrów. W trzech pozostałych narożnikach wznosiły się czworokątne baszty. Brama prowadząca do miasta znajdowała się prawdopodobnie na północy. Na wschodnie przedpole obwarowań wiodła furta. Walory obronne zwiększała fosa zasilana wodą Łeby. Przez dziedziniec poprowadzono kanał dostarczający wody do młyna i browaru przy zachodnim odcinku murów.

Stan obecny

Do czasów współczesnych przetrwał w mocno przebudowanej postaci główny dom mieszkalny. Średniowieczny charakter zachowała jedynie jego krótka wschodnia ściana, zwieńczona schodkowym szczytem i dwiema ostrołukowymi blendami. Obecnie budynek jest siedzibą sądu i prokuratury. Obok znajduje się XVI – wieczny spichlerz solny.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.