Kraków – kościół św Barbary

Historia

W 1338 roku Mikołaj Wierzynek ufundował na miejscu dzisiejszego kościoła kaplicę cmentarną. W latach 1394-1402 została ona, prawdopodobnie z fundacji królowej Jadwigi, powiększona o dwa przęsła. W kościele głoszono kazania w języku polskim. W 1536 roku podczas obrad sejmu w Krakowie, na prośbę posłów i za zgodą senatorów, król Zygmunt I nakazał przeniesienie kazań polskich do dużego kościoła Mariackiego, a niemieckich do mniejszego kościoła św. Barbary. Akt ten był świadectwem budzenia się świadomości i dumy narodowej Polaków i efektem procesu polonizacji niemieckich rodów mieszczańskich.  W 1583 roku kościół został przekazany jezuitom. W tym czasie swoje kazania wygłaszał tutaj o. Piotr Skarga. W 1687 roku kościół został przebudowany przez jezuickiego architekta Stanisława Solskiego, który od wschodniej strony dodał absydę, podwyższył wnętrze i wykonał nowe sklepienie kolebkowe. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku, budowla posiadała różnych właścicieli, aż w 1874 roku zakon odzyskał kościół.

Architektura

Kościół św Barbary jest gotycką, ceglaną, jednonawową budowlą z późniejszą apsydą od strony wschodniej. Fasada kościoła jest bezwieżowa, z przyporą na osi i zamknięta trójkątnym szczytem. Poprzedza ją kaplica cmentarna połączona z kruchtą, tzw. Ogrójec, wzniesiony między 1488 a 1516 rokiem. Kaplica składa się z dwóch przęseł, nakrytych sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Bogato dekorowana rzeźbiarsko, wewnątrz mieści ołtarz wykonany najprawdopodobniej przez Wita Stwosza lub jego warsztat w XV wieku. Wnętrze kościoła uległo barokizacji, lecz znajduje się w nim m.in. gotycka Pietà z XIV wieku i późnogotyckie malowidła.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013.
Strona internetowa swietabarbara.jezuici.pl, Historia kościoła.
Strona internetowa wikipedia.org, Kościół św. Barbary w Krakowie.