Darłowo – miejskie mury obronne

Historia

  Darłowo założył w roku 1271 książę rugijski Wisław II na miejscu wcześniejszego grodu o nazwie Dirlov. Miasto zaczęło się szybko rozwijać i prawdopodobnie już około 1320 roku zostało otoczone fortyfikacjami w postaci wałów i fos. Następnie przystąpiono do budowy murowanych bram. Do końca XIV wieku cały ośrodek został otoczony ceglanymi murami, których łączna długość wynosiła 1500 metrów. W XVII wieku średniowieczne fortyfikacje były już przestarzałe, a około 1720 roku były dodatkowo w złym stanie i w wielu miejscach groziły zawaleniem. Jeszcze w 1732 roku wykonano remont Bramy  Wysokiej, lecz w XIX wieku nastąpiła ich całkowita rozbiórka.

Architektura

   Plan murów obronnych Darłowa zbliżony był do czworokąta z pewnym zakłóceniem w rejonie zamku. Łączna długość murów obronnych wynosiła około 1500 metrów, a powierzchnia miasta wewnątrz obwarowań 14 ha. Posiadały one kryty drewniany ganek dla straży i otwory strzelnicze. Mury wzmocniono regularnie rozmieszczonymi prostokątnymi basztami oraz trzema wieżami bramnymi. W północno – wschodniej części miasta znajdowała się Brama Kamienna prowadząca w stronę Słupska, w zachodniej części Brama Nowa, a w południowej Brama Wieprzańska prowadząca w kierunku Sławna. Do znajdującego się na wyspie młyńskiej zamku prowadziła Furta Zamkowa.
   Brama Wysoka wzniesiona na planie kwadratu ma cztery kondygnacje. Posiada ostrołukowy przejazd i zwieńczona jest czterospadowym dachem będącym efektem XVIII-wiecznej przebudowy. Elewacje ozdobione są ostrołukowymi blendami. Zachowane są wąskie strzelnice oraz obecnie zamurowane wejście na ganek muru obronnego.

Stan obecny

   Do dnia dzisiejszego z obwarowań miejskich przetrwała jedynie Brama Kamienna zwana także Wysoką.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Lukas E, Średniowieczne mury miejskie na Pomorzu Zachodnim. Poznań 1975.
Ptaszyńska D., Miejskie mury obronne w województwie koszalińskim, Koszalin 1974.