Darłowo – miejskie mury obronne

Historia

  Darłowo założył w roku 1271 książę rugijski Wisław II na miejscu wcześniejszego grodu o nazwie Dirlov. Miasto zaczęło się szybko rozwijać i prawdopodobnie już około 1320 roku zostało otoczone fortyfikacjami w postaci wałów i fos. Następnie przystąpiono do budowy murowanych bram. Do końca XIV wieku cały ośrodek został otoczony ceglanymi murami, których łączna długość wynosiła 1500 metrów. W XVII wieku średniowieczne fortyfikacje były już przestarzałe, a około 1720 roku były dodatkowo w złym stanie i w wielu miejscach groziły zawaleniem. Jeszcze w 1732 roku wykonano remont bramy  Wysokiej, lecz w XIX wieku nastąpiła ich całkowita rozbiórka.

Architektura

   Plan murów obronnych Darłowa zbliżony był do czworokąta z pewnym zakłóceniem w rejonie zamku. Łączna długość murów obronnych wynosiła około 1500 metrów, a powierzchnia miasta wewnątrz obwarowań 14 ha. Posiadały one kryty drewniany ganek dla straży i otwory strzelnicze. Mury wzmocniono regularnie rozmieszczonymi prostokątnymi basztami oraz trzema wieżami bramnymi. W północno – wschodniej części miasta znajdowała się brama Kamienna prowadząca w stronę Słupska, w zachodniej części brama Nowa, a w południowej brama Wieprzańska prowadząca w kierunku Sławna. Do znajdującego się na wyspie młyńskiej zamku prowadziła furta Zamkowa.
   Brama Wysoka wzniesiona została na planie kwadratu z czterema kondygnacjami. Otrzymała ostrołukowy przejazd i zwieńczenie w postaci czterospadowego dachu, będącego efektem XVIII-wiecznej przebudowy. Elewacje ozdobione zostały ostrołukowymi blendami i przeprute wąskimi strzelnicami oraz obecnie zamurowanym wejściem na ganek muru obronnego.

Stan obecny

   Do dnia dzisiejszego z obwarowań miejskich Darłowa przetrwała jedynie brama Kamienna zwana także Wysoką, usytuowana przy ul. Powstańców Warszawskich.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Lukas E., Średniowieczne mury miejskie na Pomorzu Zachodnim, Poznań 1975.
Ptaszyńska D., Miejskie mury obronne w województwie koszalińskim, Koszalin 1974.