Borowina – kościół św Bartłomieja

Historia

   Kościół św Bartłomieja został zbudowany w ostatniej ćwierci XIII wieku, choć najstarsza wzmianka o miejscowym proboszczu pochodzi dopiero z 1376 roku. W XVI wieku przeszedł na własność gminy ewangelickiej, ale w 1654 roku został przejęty ponownie przez katolików. Dokonano wówczas renowacji i przebudowania w duchu baroku, między innymi zmieniono kształt okien, a drewnianą kolebkę w prezbiterium zastąpiono stropem. Kościół doznał dużych zniszczeń pod koniec II wojny światowej. Odbudowano go w latach 1975-1978. 

Architektura

   Kościół powstał jako budowla jednonawowa, wzniesiona z kamienia polnego (granitu) i cegły. Pierwotnie do prostokątnego w planie korpusu o wymiarach 11,2 x 9,4 metra dostawiono od strony wschodniej niższe i węższe prezbiterium o wymiarach 8,2 x 6,8 metra, także wzniesione na planie prostokąta. Od strony zachodniej w XV wieku dostawiono czworoboczną wieżę, a w XVI wieku po północnej stronie prezbiterium zakrystię.
   Pierwotne otwory okienne miały kształt ostrołukowy. Nawę i prezbiterium, nakryto osobnymi dachami dwuspadowymi, natomiast wieżę, założoną na planie prostokąta i wzmocnioną dwiema narożnymi przyporami, zwieńczono dachem czterospadowym przechodzącym w ośmioboczną iglicę. W poziomie najwyższej kondygnacji wieży umieszczono okna biforyjne.

Stan obecny

   Do dnia dzisiejszego przetrwał pierwotny układ przestrzenny kościoła, odbudowanego w drugiej połowie XX wieku. We wschodniej elewacji prezbiterium zachował się częściowo wąski ostrołukowy otwór okienny, niestety pozostałe zostały przekształcone w okresie nowożytnym. Najlepiej zachowanym, późnośredniowiecznym elementem budowli jest kościelna wieża. Budowla pełni funkcje liturgiczne.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kozaczewski T., Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości B-G), Wrocław 1990.

Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.