Tartu (Dorpat) – zamek biskupi

Historia

   Budowę zamku rozpoczęto w 1234 roku i już w 1262 roku zdołał się on obronić przed najazdem wojsk nowogrodzkich Dymitra Perejasławskiego, syna Aleksandra Newskiego. Obwarowania zamku i miasta były jednym z powodów, dla których zakon krzyżacki nie był w stanie narzucić księstwu biskupiemu swojego zwierzchnictwa. Warownia ucierpiała w trakcie wojny inflanckiej w drugiej połowie XVI wieku i w czasie wojny północnej na początku XVIII stulecia, po której została całkowicie rozebrana w związku z odbudową miasta.

Architektura

   Zamek został wzniesiony na wzgórzu ponad miastem, po jego południowej stronie, prawdopodobnie w mieszanej konstrukcji ceglano – kamiennej. Układ warowni jest słabo rozpoznany i bardzo hipotetyczny. Składała się zapewne z zamku górnego i położonego na zachód od niego obwarowanego, oddzielonego przekopem przedzamcza. Całość otrzymała w planie podłużny kształt z murami obronnymi poprowadzonymi blisko krawędzi stoków wzgórza. Zamek górny zaopatrzony był w cylindryczną wieżę główną, stojącą zaraz przy wschodnim skrzydle zamku, częściowo z nim zespoloną, a częściowo wystającą przed lico muru ku wschodowi. Na późniejszym etapie, powstać przed nią mogło międzymurze, ciągnące się przed południowo – wschodnim narożnikiem zamku. Przedzamcze wzmocnione było przynajmniej czterema basztami i basztami bramnymi z wjazdem po stronie zachodniej, prawdopodobnie pod koniec średniowiecza poprzedzonym barbakanem lub jakąś formą przedbramia przyległego do czworobocznej baszty. Cały kompleks sprzężony był z miejskimi murami obronnymi, które łączyły się z zamkiem od wschodu i zachodu.

Stan obecny

   Zamek nie zachował się do czasów współczesnych. Widoczne są jedynie pozostałe po nim nieduże ceglano – kamienne relikty murów. Wstęp na dawne zamkowe wzgórze jest wolny.

pokaż miejsce po zamku na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Borowski T., Miasta, zamki i klasztory. Inflanty, Warszawa 2010.
Tuulse A., Die Burgen in Estland und Lettland, Dorpat 1942.